“Oke wacht. Je zegt dus dat een zorgverzekeraar liever elk jaar een rekening van meer 100.000 euro aan ziekenhuiskosten betaalt, dan éénmalig 8.000 euro voor een hulphond? Maar ze weten toch dat alleen al het perspectief op de hulphond er afgelopen 6 maanden voor heeft gezorgd dat je staande bleef, dus dat dat effect nog veel groter is als ze daadwerkelijk bij je woont?” 

Mijn pmt-therapeute kijkt me verbijsterd aan. “Maar de stappen die je hierdoor kunt gaan zetten zijn enorm.. Je gaat hierdoor genezen!” 

Ik knik en haal mijn schouders op. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat dingen soms krom zijn geregeld in Nederland, maar dat verandert de angst die ik voel als ik denk aan de extreem hoge kosten die me te wachten staan, niet.

Toen ik de crowdfunding startte, had ik net mijn laatste afwijzing van een grote instantie gehad. Ik wist mijn god niet meer waar ik het geld vandaan moest halen, dus gooide ik het op mijn laatste optie: hulp vragen aan iedereen die bereid is dat te geven.

Inmiddels is al 10% van het eindbedrag opgehaald, wat betekent dat de eerste maanden van mijn pups opleiding al kunnen worden betaald. Elke keer als er weer een donatie binnenkomt, raakt het me weer. Dan komen er tranen in mijn ogen, omdat ik zó verschrikkelijk dankbaar ben voor de mensen die mij willen helpen. Maar als je er goed over nadenkt, is het dan eigenlijk niet te gek voor woorden dat het überhaupt nodig is om een crowdfunding te beginnen? Waarom wordt een blindengeleidehond, een signaalhond en een ADL-hond dan wél vergoed, en een traumahond niet?

Nu hoor ik je al denken: “nee Sophie, dat is iets héél anders”, maar als je de situatie goed bekijkt, dan moet je het met me eens zijn dat dit feitelijk gezien niet klopt. Een blindengeleidehond is gericht op het ondersteunen van een blind of slechtziend persoon, om hun mogelijkheid zelfstandig te leven te vergroten. Een signaalhond is erop gericht dove mensen te waarschuwen voor geluiden die zij zelf niet kunnen horen. In beide gevallen, zal er alleen verbetering in de kwaliteit van leven optreden, maar geen spontaan herstel van hun occipitaalkwab (in het geval van de blinden) of auditieve cortex (in het geval van de slechthorenden). Een traumahond, míjn traumahond, kan daarentegen wél zorgen voor volledig herstel.

Één van de meest moeilijke dingen in de strijd tegen anorexia, is dat de strijd verschrikkelijk lang duurt. Als je geluk hebt hoor je bij de 30% die volledig geneest, als je pech hebt hoor je bij de 40% die altijd (gedeeltelijk) ziek blijft, en als je écht pech hebt, ga je dood. Gevolg is dat er vaak veel (ziekenhuis)opnames genoodzaakt zijn. Volgens de statistieken had ik nu al lang dood moeten zijn (spoiler alert, dat ben ik niet). Zelfs nu ik al een ruime periode meer dan genoeg voedingsstoffen binnen krijg, zijn de reserves miniem: ze zijn te lang uitgeput geweest. Een week terugvallen, kan bij mij al betekenen dat ik een dusdanig tekort opbouw, dat ik weer zou moeten worden opgenomen. En let me tell you: ziekenhuisopnames zijn duur, véél duurder dan een hulphond.

In mijn geval, betekent dat dat met het vermijden van twee ziekenhuisopnames, de volledige opleiding van mijn hond al ruim vergoed zou kunnen worden. Om het even heel duidelijk te stellen: wanneer mijn hond me dusdanig helpt dat we mijn anorexia binnen de perken kunnen houden, zijn de zorgkosten die er anders tegenover staan ruim 100x zo hoog (ja, echt).

Dus om de parallel weer even helemaal terug te trekken naar de blindengeleidehond: is het niet ontzettend gek dat mijn hulphond zichzelf min of meer betaalt, door te zorgen dat mijn zorgkosten véél lager worden, en dat ze tóch niet wordt vergoedt?

En dit, is precies de reden waarom ik de strijd niet opgeef. Mijn hulphond, die komt er. Ik weet dat zij mijn sleutel tot genezing gaat zijn, ondanks de gigantische spanning die ik nu voel over de hoge rekening die mij te wachten staat. En ik hoop ontzettend erg dat we een manier kunnen vinden om die volledige 8.000 euro bij elkaar te schrapen. Weet jij een manier om mij verder te helpen, ken je iemand die wil doneren, of heb je een idee om meer bekendheid voor deze zaak te krijgen? Laat het me weten. Elk klein stukje vooruit is er één.

Wanneer ik genoeg hersteld ben, ga ik door met vechten. Ik wil andere meisjes en vrouwen zoals ik, kunnen helpen om de ziekte te overwinnen. Het lijden aan deze ziekte is al erg genoeg, maar de kans op genezing aan je voorbij moeten laten gaan omdat je het niet kunt betalen of omdat er simpelweg niet genoeg hulp te vinden is in Nederland, is verschrikkelijk. Anorexia zorgt voor een gigantisch gebrek aan energie. Wanneer je op zoek gaat naar een behandeling, heeft het noodlot vaak al toegeslagen. Het aangaan van behandeling is al moeilijk, laat staan wanneer je je zorgen moet maken over de kosten van jouw hulpmiddel, of wanneer er nergens plek is. Het zou niet moeten kunnen, en daar maak ik me hard voor.