Soof gaat all-in

“Je bent klaar voor die volgende stap Soof. Ik zie het als iets positiefs, dat we het hier over kunnen hebben. De tijd van schriele armpjes, uitstekende botten, ziekenhuisopnames, en op het randje balanceren is voorbij. Hoe gaan we dit aanpakken?”

Het is juli wanneer ik voor mijn wekelijkse afspraak bij de huisarts zit. Huidig probleem: ondanks mijn stabiele gezonde gewicht, blijven mijn bloedwaarden bij het minste of geringste schommelen. Hoewel ik al een tijdje extra eet, lijkt mijn lichaam meer ontregeld dan normaal. We moeten iets doen, en mijn eetstoornis gaat dat niet leuk vinden.
Ik twijfel. Zal ik het zeggen? Als ik het uitspreek, is er geen weg meer terug. Wil ik dit? Kan ik dit? Wat nou als..? Nee. Stop. Dat zou ik niet meer doen. Ik weet het niet tot ik het probeer. Oké. Zeg het Sophie, je kunt het.

Ik haal diep adem en spreek dan de gevreesde zin uit.
“Ik denk dat ik klaar ben om all-in te gaan.”

Begin 2021 stuitte ik op het youtubekanaal van Stephanie Buttermore, een microbioloog en fitnessmodel, die een verstoorde relatie met eten had, en zo’n laag gewicht dat ze niet meer ongesteld werd. Ze had “cheatdays”, waar ze gemakkelijk meer dan 10.000 kcal naar binnen werkte, maar toch raakte ze nooit verzadigd. Haar oplossing? Ongelimiteerd eten, om te kijken hoe haar lichaam zou reageren. Ze deed dit onder begeleiding van dokter Nicola Renaldi, een expert op het gebied van amenorroe door verstoorde eetpatronen.

Ik vond het concept interessant, het deed me denken aan de zogenaamde minnie-maud-methode die vroeger werd ingezet in klinieken. Dit was een behandelprotecol waarbij iemand minimaal 2500 kcal moest eten, en daar bovenop nog de vrijheid had om alles te eten waar ze zin in zou hebben. Ik was nog niet op een punt dat ik het zelf aandurfde, maar besloot wel mijn onderzoek te doen.

En zo eindigde ik in de universiteitsbieb, waar ik uren doorbracht om de voors- en tegens tegen elkaar af te strepen. Mijn grootste angst? Extreem veel aankomen. Bij Stephanie viel dit op tijdens het maken van haar filmpjes, en hoewel ik wist dat het gewicht daarna weer afnam en stabiliseerde, was ik doodsbang om 20 kilo aan te komen en het nooit meer kwijt te kunnen raken.

Het onderzoek dat ik las, ontkrachtte mijn angsten. In tegenstelling tot het beeld dat de huidige maatschappij ons schetst, is er niet zoiets als “goed” of “slecht” eten. Het jezelf ontzeggen van eten met het label ongezond, zorgt juist dat je hier een extreme focus op krijgt. Bij sommige mensen uit zich dit in eetbuien, en bij anderen (zoals ik) in vermijding van alles wat niet klopt met het plaatje in je hoofd.

Een gezond en normaal lichaam is perfect in staat zichzelf te reguleren en herstellen, zo lang je het maar geeft wat het vraagt. De behoefte om bepaalde voeding te eten, wordt gereguleerd door je hersenen, die probeert om je lichaam zo gezond mogelijk te houden. Dit verklaart onder andere waarom je in de zomer vaak zin in ijsjes hebt (lichaamstemperatuur reguleren) of in zout eten (zweten = zoutverlies).

Echter zijn wij zo gefocust op wat goed en slecht is, dat de balans vaak zoek is. En dat herkende ik. Ik kan namelijk enorm genieten van groente en fruit, en regelmatig heb ik echt cravings naar een lekkere salade, of een schaaltje sappige ananas. Daar tegenover staat dat cravings naar vetten en koolhydraten ook heel normaal zijn: je lichaam heeft vetten nodig om vitaminen in op te slaan (hier zal ik later een blog over schrijven), en koolhydraten om te verbranden tijdens alle activiteiten die je uitvoert.

Rationeel gezien had ik geen enkele reden om het niet te doen, dus na lang overleg met mijn arts en behandelaren, besloten we het experiment aan te gaan. Ik hield een dagboek bij, mijn bloed werd gecontroleerd en ik had wekelijkse check-ups om de progressie te bespreken.

Inmiddels is het 5 maanden verder. Hoe alles is verlopen?
Dat lees je de komende periode in de nieuwe blogserie: het all-in experiment.

“Stiekem ben jij een echte foodie Soof, het is zo leuk dat je er voor open staat om alles te proberen.”  Het is een grijze zaterdagochtend eind november en ik zit met mijn vriendin te brunchen in een gezellig restaurantje in de binnenstad van Rotterdam. Ik schiet in de lach. “Ik denk niet dat iemand ooit voor mogelijk had gehouden dat je zoiets over mij zou kunnen zeggen. Weet je trouwens zeker dat je dit croissantje niet meer wil?” Ze knikt en schuift het bord naar me toe.
En terwijl ik geniet van mijn tweede croissant, denk ik terug aan de tijd dat ik dit niet had gedurfd. Ongelooflijk hoe je wereld kan veranderen. Nee. Wacht.

Ongelooflijk hoe ik mijn wereld heb veranderd.  

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *