Het pad naar een hulphond gaat niet altijd over rozen. Sinds ik me in februari aanmeldde voor het traject, is er ontzettend veel gebeurd. Kort gezegd startte ik een crowdfunding, stapte ik over van hulphondenstichting, werd mijn crowdfunding gehackt, kreeg ik een terugval, werd mijn puppy geboren, krabbelde ik weer op, en nu… Nu duurt het nog 2 weken tot ik Pippa voorgoed in mijn armen kan sluiten. 

En daarmee is het tijd voor de allereerste (P)update. Hierin bespreek ik wekelijks de meestgestelde vragen die ik ontvang via instagram of mail. 


Bij de start van mijn hulphondentraject heb ik verschillende aanvragen ingediend, maar omdat traumahonden alleen worden vergoed als je in de “juiste” gemeente woont, kreeg ik afwijzing na afwijzing. Als reactie hierop startte ik een crowdfunding, in de hoop dat ik hiermee alsnog het geld bij elkaar zou kunnen krijgen. Dat ging even goed, tot mijn crowdfunding op zijn hoogtepunt werd gehackt. Eind juli kon ik ineens niet meer inloggen, en was de teller van 900 euro, naar 0 gesprongen. Ruim 3 weken zat ik in de onzekerheid: waar was mijn geld, wat was er aan de hand, zou alles nog kunnen worden opgelost?

Uiteindelijk bleek het geld te zijn veiliggesteld, maar was alle data verdwenen. Hoe opgelucht ik ook was dat het geld niet was weggesluisd, was de schade al gemaakt. Alle lieve berichtjes en contactgegevens waren verdwenen en omdat de crowdfunding al bijna een maand stil stond door de hack, wist ik niet goed hoe en of ik het weer kon oppakken. Dus stond ik voor een dilemma: ga ik weer aandacht vragen, of accepteer ik dat ik enorme pech heb dat juist de site waarop mijn crowdfunding stond is gehackt? 
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog steeds niet helemaal uit ben. Eén keer om hulp vragen is één ding, maar een tweede keer voor hetzelfde probleem, voelt verkeerd. Doordat de site is aangevallen via een virus in de back-up, is alle data verdwenen. Hoewel ik het heel naar vind dat ik niemand meer persoonlijk kan bedanken, wil ik wel benadrukken hoe speciaal jullie steun voor mij voelt.

Waarom ik dit zo belangrijk vind? Ik denk omdat het nieuws vaak zó enorm is gevuld met negativiteit, dat dit soort gebaren worden vergeten. Wanneer je ziek bent, is het soms lastig de mooie dingen in de wereld nog te zien. Tijdens het herstel van mijn eetstoornis heb ik gemerkt dat juist de focus op positiviteit en hoop, doorslag kan geven. Zo ook bij de crowdfunding voor mijn hulphond. 
Wat voor iemand anders misschien een klein bedrag is, is voor mij een gift van ontelbare waarde. Voor mij is dit de weg die het heeft mogelijk gemaakt om te starten met een hulphondenopleiding.

Dus mocht jij me hierin willen steunen, dan is je hulp meer dan welkom. En de enige manier die ik kan bedenken om iedereen te bedanken, is door te laten zien dat ik door deze hulp zal herstellen. 


Toen ik steeds verder kwam in het proces van mijn hulphond, en merkte dat ik er helemaal niet van kon genieten door de stress die de hulphondenorganisatie waar ik bij zat, bij mij opriep. Pippa was geboren, en ik wilde kunnen genieten van haar puppy tijd. In plaats daarvan verliep het traject rommelig, kwamen er ineens hoge kosten bij (lees: duizenden euro’s) die nooit eerder waren genoemd en waar ik ook niet akkoord mee was gegaan. Ik voelde me extreem gespannen en begon steeds meer te twijfelen. Op dit punt kwam mijn eetstoornis weer even om de hoek, met alle gevolgen van dien. Ik realiseerde me dat dit zo niet langer kon.

Misschien was deze organisatie geschikt voor andere mensen, maar niet voor mij. Ik wilde genieten van alle voorbereidingen op Pippa, maar in plaats daarvan ging al mijn energie op aan proberen om  duidelijkheid te krijgen en de chaos op te lossen. Toeval wilde dat ik in contact kwam met een meisje die dezelfde vervelende ervaring had gehad als ik, en nu bij een andere stichting zat. We praatten en praatten, en uiteindelijk heb ik mijn traject bij de organisatie waar ik eerst zat, stopgezet. Ik ging op intake bij Animals4Health, en vond daarin alles waar ik van het begin af aan naar had gezocht. Sindsdien is alle stress van me afgevallen, en heb ik me volledig kunnen focussen op mijn behandeling en het puppyproof maken van mijn huis. Mijn bloedwaardes zijn weer hersteld, en de anorexia zit weer keurig in haar kooi. Het blijft zwaar, maar ik kan dit. Voor Pippa. 

Hoe dit verder gaat verlopen? Je leest het volgende week in een nieuwe (p)update!