Al sinds ik klein ben heb ik last van verschrikkelijke nachtmerries. Ik werd gillend en huilend wakker en durfde niet meer verder te slapen. Hoe ouder ik werd, hoe meer impact het op mijn leven had. Alle standaard tips (geen tv kijken voor het slapengaan, geen spannende boeken lezen, geen cafeïne drinken, veel sporten, etc.) hielpen niet, tot mijn hond Perro met de oplossing kwam.

Op een ochtend had ik een nachtmerrie en hoorde mijn moeder – die beneden in de keuken stond – me gillen. Perro werd nerveus en stond piepend voor de deur van de woonkamer, waarop mijn moeder de deur heeft opengemaakt. Perro rende naar boven, direct mijn slaapkamer in, en sprong bovenop me. En zo werd een partnership geboren. Mijn ouders hebben me regelmatig proberen wakker te maken tijdens nachtmerries, maar dat hielp niet echt. Perro daarentegen kon me volledig wakker krijgen, en zorgde dat ik weer kalmeerde en terugkwam in het hier en nu. Hij maakte me wakker door met zijn neus in mijn arm of zij te prikken, en als ik niet direct reageerde sprong hij met zijn volle 40 kilo bovenop me. Hij bleef dan net zo lang bij me tot ik volledig wakker was, nam een dikke knuffel in ontvangst, en slofte dan weer terug naar zijn mat om verder te slapen.

Ik wist hoe bijzonder het was wat hij deed, maar destijds was er nog nauwelijks onderzoek gedaan naar psychiatrische hulphonden. Ik had hier dan ook nog nooit van gehoord, tot ik op de universiteit een meisje met een hulphond tegen kwam. Vanaf dat moment ben ik informatie gaan inzamelen, heb ik ontzettend veel gepraat met mijn omgeving en heb ik na een paar jaar uiteindelijk besloten dat ik het proces graag aan wilde gaan. Het kopen van een hond doe je niet zomaar en ik wilde er zeker van zijn dat ik het op de juiste manier zou doen.

Toeval wilde dat er de afgelopen jaren veel onderzoek is gedaan naar het gebruik van dieren in therapie. Zo blijkt dat honden regelmatig contact kunnen leggen met een patiënt, waar psychologen en psychiaters dat niet lukt. Honden worden steeds vaker ingezet tijdens animal assisted therapy, en hoe meer ik er over las, hoe duidelijker het voor mij werd dat dit het juiste pad was. 

En zo begon mijn zoektocht naar een hulphond. Ik deed uitvoerig onderzoek en kwam uit bij een paar stichtingen, waar hulphonden worden opgeleid om ingezet te worden bij anorexia en PTSS.

Toen ik werd opgenomen, stuurde mijn moeder me wekelijks filmpjes en foto’s van Perro. Hoe verschrikkelijk ik het ook in de kliniek vond, de gekke filmpjes van mijn oude vertrouwde maatje vrolijkten mijn dag altijd op. Tot ik op 4 augustus 2018 werd gebeld: Perro was die middag overleden.

Mijn wereld stortte in. Ik vond het verschrikkelijk dat ik geen afscheid van hem had kunnen nemen, en dat ik als enige niet bij het moment van zijn overlijden had kunnen zijn. Voor mijn gevoel had de opname alleen maar slechte dingen gebracht, en ik wilde niets liever dan naar huis gaan. En net toen ik mijn tassen inpakte, werd ik herinnerd aan wat hij altijd voor me had gedaan: me helpen in mijn herstel. Als ik nu naar huis zou gaan, zou alles voor niets geweest zijn. Ik besloot te blijven, en sprak met mezelf af dat ik (zodra ik met ontslag mocht) ik me aan zou melden voor de hulphonden opleiding. Zo gezegd, zo gedaan.

En nu, een jaar verder, komt mijn droom uit. Niet alleen krijg ik een pup van de fokkers waar Perro vandaan kwam, maar het blijkt ook nog eens dat de puppy een achternichtje van Perro wordt. Dat voelde perfect, net alsof er een teken van boven kwam. En… je weet wat ze zeggen: toeval bestaat niet, toch?