De maaltijdsalademan

Het is woensdagochtend, en ik zit in de hal te wachten op de afspraak met mijn arts. Vanwege mijn wisselende bloedwaarden en nog redelijk wankele fysieke conditie, had ik elke week een afspraak.

Ik hoor de deur van de afdeling opengaan en zie de lange jonge arts mijn kant op lopen. Naast hem loopt een man in een duur overhemd, die ik direct herken als de huisarts die afgelopen zomer een dag meeliep op de somatische afdeling. “Sorry, het liep wat uit! Zoals je weet start ik volgende week met een andere baan, dus we doen je afspraak vandaag samen.”

De man in het dure overhemd steekt zijn hand uit, “ik herinner me jou nog.” Ik sta op en schud zijn hand, “Ik herinner me jou ook nog,” zeg ik, “en je maaltijdsalade trouwens ook,” voeg ik er met een glimlach aan toe. De jonge arts grinnikt. “Succes man, hier ga je een moeilijke aan krijgen. Zulke dingen vergeten ze dus nooit hier.” De huisarts beantwoordt mijn lach met een twinkeling in zijn ogen. “Iets zegt me, dat we het wel goed met elkaar zullen vinden.”

Het was een hete dag in augustus, toen een sociotherapeut met de mededeling kwam dat er vandaag een huisarts mee zou lopen. De gemiddelde arts die op de afdeling werkte, was net klaar met zijn opleiding geneeskunde, en bleef niet langer dan 2 jaar hangen. We waren gewend aan een wissel van de wacht en dus ook aan meekijkers, al zat niemand te juichen om een extra lid aan tafel bij het diner. Niet omdat die ene persoon extra uit zou maken, maar omdat nieuwe mensen meestal de gewoonte hadden om ons te bekijken alsof we een bijna uitgestorven diersoort waren (wat op een bepaalde manier technisch gezien ook klopte). Eten was al lastig, en avondeten bracht elke keer weer een extra vorm van stress met zich mee.

De hoeveelheden onderling verschilden afhankelijk van persoonlijke eetlijsten, en een gemiddelde maaltijd bestond uit meerdere afgunstige blikken op het bord van het meisje met de kleinste eetlijst. Hoewel het logisch was dat iedereen niet exact hetzelfde at, bleef dit een gevoelig topic. Weten dat een ander minder eet dan jij, is krachtvoer voor je eetstoornis.

Die betreffende dag hing er een gespannen sfeer. Naast het feit dat iedereen die ochtend had moeten wegen, stond er vandaag ook nog eens bami op het menu. En in een eetstoorniskliniek, staat dit gelijk aan hel op aarde. Honderden calorieën extra, alles door elkaar heen, en in het ergste geval zat er ook nog een satésaus bij. Sommige meisjes waren afgevallen, met als consequentie dat ze die avond een extra opscheplepel bami zouden moeten eten.

Tegen de tijd dat de avond viel, was iedereen min of meer vergeten dat de nieuwe arts een dagje mee kwam kijken. Hij zei niet zoveel, en viel nauwelijks op aan tafel. Tot dat ene moment.

Het meisje dat schuin tegenover me zat, voerde een discussie met de socio over de hoeveelheid die ze voorgeschoteld kreeg.

“Dit was gewoon een normale opscheplepel, en het maakt niet uit hoeveel de anderen hebben. Als je het er niet mee eens bent bespreek je dat morgen maar met je behandelaar.” De sociotherapeut zette het bord voor het meisje neer, en richtte zich op de arts, die twee stoelen verderop zat. “Wil je ook mee-eten? We hebben genoeg!”

De arts schudde zijn hoofd, en haalde een plastic bakje uit zijn tas. “Nee dankjewel, ik had zelf al eten meegenomen.” Hij maakte het bakje open, en een groene salade met een paar stukjes komkommer wordt zichtbaar.

Er valt een stilte aan tafel, en iedereen staart de arts aan.

Ik loop weer terug naar mijn afdeling, waar een paar vriendinnen uit mijn groep de tafel al aan het dekken zijn voor de lunch. “En?”, Merel draait zich naar me toe en kijkt me verwachtingsvol aan. “Hoe is de nieuwe arts?”

Ik gooi mijn tas op de bank. “Het is de maaltijdsalademan.” Merel laat de servetjes uit haar handen vallen. “Niet?! Die gast van afgelopen zomer?” Ik knik. Ondertussen hebben we ook de aandacht van Nardi, een ander groepsgenootje, getrokken. “Wie is de maaltijdsalademan?”

Ik plof in de stoel naast haar neer. “Nou… Afgelopen zomer, moesten wij dus bami eten, en toen kwam er dus een arts meelopen…”

Aanbevolen artikelen

2 Reacties

  1. Dat noemen ze dus een beginnersfoutje
    Fijn dat je weer blogt. Meer van dit!

  2. Geweldig om te lezen en wat kan je prachtig mooi schrijven Soof ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *